Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το Επιμελητήριο μέσο για την κοινωνική ανέλιξη του κ. Γκούμα

messiniapress-markopoylos

Ανοικτή επιστολή προς την επιχειρηματική κοινότητα της Μεσσηνίας απέστειλε στα ΜΜΕ ο Τάσος Μαρκόπουλος, Οικονομικός Επόπτης του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας και Αντιπρόεδρος της ΕΤΑΠ Πελοποννήσου και Ιονίων Νήσων. Στην επιστολή του ο κ. Μαρκόπουλος σημειώνει:

«Με την επιστολή μου αυτή θα προσπαθήσω να ενημερώσω και να απαντήσω στις καταγγελίες του κ. Γκούμα επικεφαλής του συνδυασμού «ΝΕΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ» για τις επιμελητηριακές εκλογές 2017.

Δεν θα σχολιάσω τις δηλώσεις του για να μην οξύνω τα πράγματα, απλά θα ενημερώσω την επιχειρηματική κοινότητα της Μεσσηνίας, με πραγματικά γεγονότα, για την συμπεριφορά του επικεφαλής του συνδυασμού ΝΕ κ. Γ. Γκούμα για το ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος της δυσλειτουργίας του Επιμελητηρίου μας τα τελευταία 5 χρόνια.

Είπε ο επικεφαλής του συνδυασμού ΝΕ κ. Γκούμας: «…ότι η σημερινή διοίκηση του Επιμελητηρίου απαξίωσε το θεσμό στα μάτια των επαγγελματιών του τόπου μας».

Πραγματικά γεγονότα

  1. Στα πέντε χρόνια της θητείας μας τα μέλη του συνδυασμού του κ. Γκούμα – κατ’ εντολή του φυσικά – έλαμψαν με την απουσία τους στις περισσότερες από τις μισές συνεδριάσεις, μερικοί μάλιστα εξ αυτών απουσίασαν σε περισσότερες από 26 συνεχόμενες συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου.
  2. Στα πέντε χρόνια της θητείας μας ο συνδυασμός του κ. Γκούμα δεν έκανε καμία πρόταση και το επαναλαμβάνω ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ.
  3. Στα πέντε χρόνια της θητείας μας ο συνδυασμός του κ. Γκούμα κατέθεσε ΕΝΑ (1) ερώτημα-διαμαρτυρία και έκανε ΜΙΑ (1) παρέμβαση σε θέματα της Ημερήσιας Διάταξης.
  4. Στις ελάχιστες δε συνεδριάσεις του ΔΣ που παρέστησαν δημιουργούσαν εντάσεις παρακωλύοντας τη συνεδρίαση, τόσο έντονα, που κάποια φορά χρειάστηκε να κληθεί η αστυνομία για να αποκατασταθεί η τάξη.

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι για τον κ. Γ. Γκούμα ο θεσμός του Επιμελητηρίου δεν του λέει κάτι, ούτε φυσικά τα προβλήματα των συναδέλφων, παρά μόνο το Επιμελητήριο ως μέσο για την κοινωνική του ανέλιξη και ότι άλλο…έχει στο μυαλό του.

Πραγματικά, είναι λυπηρό κάθε φορά που έρχονται οι εκλογές του Επιμελητηρίου αντί για γιορτή της επιχειρηματικής κοινότητας να μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, από λίγους ευτυχώς, που δεν έχουν κάτι επί της ουσίας να πουν, γιατί απλά δεν γνωρίζουν την σημαντικότητα του Επιμελητηριακού θεσμού και για το λόγο αυτό προσπαθούν να τον κατεβάσουν στα μέτρα τους.

Η επιχειρηματική Κοινότητα πρέπει να δώσει την απάντηση πρώτα με την συμμετοχή της στις επιμελητηριακές εκλογές και δεύτερον στέλνοντας το δικό της μήνυμα στα μέλη που θα επιλέξει να την εκπροσωπήσουν τα επόμενα τέσσερα χρόνια».

Η αναθεώρηση του Καλλικράτη απαιτεί συνέργεια και όχι κραυγές

messiniapress-kede

Το φετινό συνέδριό μας, γίνεται σε μια μεταβατική περίοδο τόσο για την Χώρα όσο και την Αυτοδιοίκηση.

Είναι η περίοδος που φαίνεται ορατή η έξοδος από την μνημονιακή επιτροπεία και ότι αυτό σημαίνει θεσμικά, οικονομικά, κοινωνικά. Μια περίοδος που η Αυτοδιοίκηση παρά τις δυσκολίες, αποτέλεσε με τις δράσεις της βασικό κοινωνικό ανάχωμα προστασίας των πολιτών (προσφυγικό, κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά φαρμακεία κλπ.).

Είναι έτοιμη σήμερα η Αυτοδιοίκηση για τη μεταμνημονιακή εποχή; Δυστυχώς όχι, χάσαμε δύο χρόνια με ευθύνη της πλειοψηφίας, εγκλωβισμένοι στην λογική της «αριστερής παρένθεσης» και του «τώρα πέφτει η Κυβέρνηση».

Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω, τις Επιτροπές του «ΝΑΙ», την υποτιθέμενη «ληστεία των διαθεσίμων», τους κόφτες, το χάνουμε τους Ευρωπαϊκούς πόρους, το δεν κλείνουν οι αξιολογήσεις και τόσα άλλα.

Πατώντας σε υπαρκτές αδυναμίες και αστοχίες της Κυβέρνησης που πρέπει άμεσα να διορθωθούν, π.χ. στην διαδικασία παράτασης των συμβασιούχων, στις συμβάσεις στον Ν. 4412, στο τέλος βοσκής, στις αδειοδοτήσεις των Κ.Υ.Ε. στις λαϊκές αγορές, στην μη πρόσκληση συμμετοχής στην Επιτροπή Συνταγματικής Αναθεώρησης, στήθηκε ένα γαϊτανάκι ?πολέμου? με αποκορύφωμα τις αστειότητες του περσινού συνεδρίου στη Θεσσαλονίκη, η Αυτοδιοίκηση ως εμβρυουλκό ανατροπής της Κυβέρνησης.

Αποχωρήσαμε τελευταία στιγμή από την Επιτροπή Διαλόγου, προσωπικές επιθέσεις σε υπουργούς, μηδενίσαμε τα θετικά ? βοήθεια στους υπερχρεωμένους Δήμους, Κοινωφελής εργασία (500.000.000,00 ευρώ), το πολυνομοσχέδιο, την πρόσληψη για πρώτη φορά 9.000 στην Καθαριότητα, 1.800 προσλήψεις εκκρεμών διαγωνισμών ΑΣΕΠ, 200.000.000,00 ευρώ εθνικοί πόροι για τους παιδικούς σταθμούς κ.α.

«Ξεχάσαμε» τις μνημονιακές δεσμεύσεις και την ασφυκτική νεοφιλελεύθερη επιτροπεία που διαλύουν το κοινωνικό κράτος και αυτό αποτυπώνεται και στο κείμενο θέσεων.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν, όπως έλεγε και ο Λένιν ?οι άνθρωποι δεν διδάσκονται από τα λάθη των άλλων, ενδεχομένως από τα δικά τους?.

Που βρισκόμαστε όμως τώρα;

Η οικονομική κατάσταση, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Χώρας μας, μετά από την άσκηση 7 και πάμε για 8 χρόνια, νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών, μείωσης του κοινωνικού κράτους και εσωτερικής υποτίμησης, παρά τις σημαντικές προσπάθειες ανάσχεσης της τελευταίας περιόδου, με τις κοινωνικές παροχές (καθολική πρόσβαση στην στοιχειώδη υγεία, κοινωφελής εργασία, κοινωνικό επίδομα αλληλεγγύης, κοινωνικό μέρισμα, κοινωνικό τιμολόγιο, ΤΕΒΑ κλπ.) και τη μείωση της ανεργίας από 27% σε20%, που όμως παραμένει δυσθεώρητη, είναι ακόμη πολύ δύσκολη.

Έχουμε δυστυχώς, σταθεροποίηση στο -65% των κρατικών επιχορηγήσεων του 2009, για την Αυτοδιοίκηση, με τις δυσμενείς επιπτώσεις που αυτό επιφέρει στην παροχή κοινωνικού έργου και υπηρεσιών προς τις τοπικές κοινωνίες μας. Το ειδικό πρόγραμμα πρόσθετης επιχορήγησης για νησιά και ορεινούς όγκους του 2017 που αυξάνεται το 2018 είναι σημαντικό αλλά δεν επιλύει το πρόβλημα.

Παρά το γεγονός ότι οι πόροι στον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2018, είναι κατά 4,5% αυξημένοι πόρρω απέχουν από την κάλυψη των αυξημένων αναγκών των τοπικών κοινωνιών. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει πολύ περισσότερο από ποτέ σήμερα με την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, να διεκδικήσει την εφαρμογή του Ν.3852/2010 αλλά και μια συμφωνία για τα νέα παρακρατηθέντα σε επενδυτικό πρόγραμμα σύγκλισης των περιφερειακών και ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων, προϋπόθεση για την εφαρμογή της όποιας μεταρρύθμισης.

Είναι προφανές ότι κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει στη δυναμικής της,

α) το ευρύτερο διεθνές περιβάλλον ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή θεσμική πραγματικότητα (περιφερειοποίηση, τοπική φορολογία κλπ,) όχι με μηχανιστική μεταφορά ? copy paste αλλά με δημιουργική ανασύνθεση στο ιστορικό, κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο της χώρας μας. Προσέγγιση που αποτυπώνεται στο κείμενο θέσεων για τις αρμοδιότητες της συνταγματικής αναθεώρησης, μας βρίσκει αντίθετους η μαξιμαλιστική προσέγγιση που αποτυπώνεται.

β) την οικονομική πορεία της χώρας εντός, και βάσιμα ελπίζουμε πια εκτός Μνημονίων, τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς περιορισμούς και το νέο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο 2020-27 μετά το Brexit. Την σχεδιασμένη αξιοποίηση των Ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων (ΕΣΠΑ –  ΕΤΕΠ – Ταμείο Παγκοσμιοποίησης κλπ),

γ) την πολιτική επιλογή χρηματοδότησης της τοπικής ανάπτυξης, ιδιαίτερα σε μια χώρα με τα γεωμορφολογικά αλλά και τα παραγωγικά χαρακτηριστικά (νησιά ? ορεινοί όγκοι, το 70% του ΑΕΠ και του πληθυσμού σε δύο πόλεις), αξιοποιώντας τα τοπικά συγκριτικά πλεονάσματα, ως βασικό μοχλό μιας νέας εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης με τα αναγκαία θεσμικά και οικονομικά εργαλεία.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε έχει γίνει πλέον κοινή συνείδηση η αναγκαιότητα για ριζοσπαστικές τομές στην ανασυγκρότηση του κράτους και στη δημόσια διοίκηση, που σημαντικό κομμάτι της αφορά προφανώς και την Αυτοδιοίκηση.

Η συζήτηση όμως που διεξάγεται αυτό το διάστημα για τη μεταρρύθμιση του «Καλλικράτη», αποκαλύπτει όλα εκείνα τα στοιχεία μιας σύγχρονης «ελληνικής τραγωδίας».

Κρίση και μνημόνια- ηρωικές προσπάθειες κοινωνικής αλληλεγγύης, των ΟΤΑ και της κοινωνίας των πολιτών, έλλειμμα οικονομικών και ανθρώπινων πόρων, έλλειμμα θεσμικής μνήμης, γραφειοκρατικός λαβύρινθος πολυνομίας, αντινομίας, επικυριαρχίας (προσωρινά λόγω μνημονίων πιστεύουμε), του ?παράλογου εθνικού λογιστή? του Γ.Λ.Κ. και μια Αυτοδιοίκηση που στα συλλογικά της όργανα κυριαρχούν οι λάτρεις του «φαίνεσθαι» παρά του «είναι» υπεκφεύγοντας και κυρίως καταγγέλλοντας.

Οι όποιες θεσμικές παρεμβάσεις, θα φέρουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, μόνο εάν συμφωνηθούν και θεσπιστούν κανόνες και αρχές, για τις σχέσεις κράτους και αυτοδιοίκησης και όρους στο πως θα λειτουργεί η ίδια η Αυτοδιοίκηση.

Δηλαδή, απαιτεί από την Κυβέρνηση, από το Κεντρικό Κράτος, την ουσιαστική πολιτική απόφαση μεταφοράς εξουσιών και πόρων, από το κεντρικό στο τοπικό επίπεδο και όχι τη διαρκή περιγραφή της αναγκαιότητάς της, ώστε οι θεσμικές παρεμβάσεις να εμπεδώνουν τόσο τις επιταγές του άρθρου 102του Συντάγματος (έστω μέχρι την Αναθεώρησή του) όσο και τις αρχές του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας.

Στόχος μας ως Ελληνική Κοινωνία οφείλει να είναι η ενίσχυση της δημοκρατίας, του δημοκρατικού προγραμματισμού, της διαφάνειας και προ πάντων της συμμετοχής της τοπικής κοινωνίας στη διαμόρφωση των δημόσιων πολιτικών για την κάλυψη των αναγκών της.

Μπορεί όλα αυτά να τα επιτύχει άμεσα, η επικείμενη μεταρρύθμιση από την Κυβέρνηση αντικατάστασης του ?ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ?; προφανώς όχι. Πόρρω απέχουν και οι αντικειμενικοί όροι (θεσμικοί, οικονομικοί, επιχειρησιακή ικανότητα), όσο και οι υποκειμενικοί όροι (πολιτικοκοινωνική πλειοψηφία στήριξής τους, επίπεδο και ποιότητα του ανθρωπίνου δυναμικού).

Έχει τη δυνατότητα όμως να αποτελέσει το πρώτο ουσιαστικό βήμα ενός οδικού χάρτη, με σημαντικό ενδιάμεσο σταθμό την συνταγματική μεταρρύθμιση, που θα ορίζει το σύγχρονο Ελληνικό κράτος στην μεταμνημονιακή εποχή, στον 21ο αιώνα και αυτό απαιτεί την συνέργεια και όχι τις κραυγές όλων μας

Με δεδομένο το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μπορεί και πρέπει:

  • Να διαχωρίσει τις ασκούμενες δημόσιες πολιτικές ανά επίπεδο αυτοδιοίκησης με βάση την αρχή της εγγύτητας για τον προσδιορισμό της τοπικής υπόθεσης και την αρχή της επικουρικότητας για την κατανομή τους και να υιοθετήσει την αρχή της πληρότητας και αποκλειστικότητας στην άσκηση των αρμοδιοτήτων, απλοποιώντας τις σχετικές διαδικασίες με τους ανάλογους ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους και με ριζική καταπολέμηση της γραφειοκρατίας με την ολοκλήρωση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και διαλειτουργικότητας των συστημάτων του δημοσίου
  • Να ?καταργήσει? τις εξουσίες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ως μακρύ χέρι του κράτους στην Αυτοδιοίκηση και να αντιστοιχίσει όλα τα επίπεδα διοίκησης του κράτους και των τομέων του προς τα επίπεδα της Αυτοδιοίκησης, αρχίζοντας έτσι να κάνει πράξη την πολυεπίπεδη διακυβέρνηση
  • Να περιορίσει και να απλοποιήσει το γραφειοκρατικό αντιπαραγωγικό, αναποτελεσματικό σημερινό ελεγκτικό άχθος, με την άμεση θεσμοθέτηση του Ελεγκτή Νομιμότητας παράλληλα με θεσμοθέτηση εσωτερικών διαδικασιών ελέγχου. Δυστυχώς δεν έχουμε καταθέσει ακόμα την πρότασή μας.
  • Να ουσιαστικοποιήσει τις μητροπολιτικές λειτουργίες ως συνέργεια των δύο ισότιμων βαθμών Αυτοδιοίκησης (χωροταξία, δίκτυα, ενέργεια, μεταφορές υδάτινοι πόροι, απορρίμματα), μέχρι την θεσμοθέτησή του ως επιπέδου στην Συνταγματική Αναθεώρηση.
  • Να μετατραπεί σταδιακά το ΤΠΔ σε επενδυτική τράπεζα της Αυτοδιοίκησης.
  • Να μεγιστοποιηθεί η συμμετοχή της Αυτοδιοίκησης στον επανασχεδιασμό της διαχείρισης του ΣΕΣ 2014-2021(στην ενδιάμεση αναθεώρηση του ΣΕΣ). Έως τότε αξιοποιώντας άμεσα υπαρκτές δομές ΠΕΑΣ, ΕΕΤΑΑ αντί να πειραματιζόμαστε και να αυξηθεί το ποσοστό από το 2,5% στο 10% των πόρων που διατίθενται από το Πράσινο Ταμείο, επείγει να του αποδοθεί άμεσα η απόδοση των τόκων από το ΤΠΔ.
  • Να προσδιορίσει ένα χρηματοδοτικό μονοπάτι υλοποίησης του όλου εγχειρήματος μέσω ενός επενδυτικού σχεδίου σύγκλισης των διαπεριφερειακών, ενδοπεριφερειακών και ενδοδημοτικών ανισοτήτων σε δίκτυα και υποδομές, βασική προϋπόθεση της ισόρροπης, χωρικά, παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Οι υπουργικές εξαγγελίες είναι σίγουρα ένα καλό πρώτο βήμα, όμως δεν αρκεί. Η υποχρέωση του κράτους προς την Αυτοδιοίκηση μετά την κατάργησή του νόμου 3986/2011 στο νέο μεσοπρόθεσμο 2018-21, ξεπερνά τα 10 δις ?. Με ορίζοντα 7ετίας (μετά την έξοδο από μνημόνια) και πάντα σε σχέση με τις δυνατότητες της χώρας μπορεί να κάνει το μονοπάτι πραγματικότητα.
  • Να κατοχυρωθεί η ισοτιμία των αιρετών σε όλο το φάσμα της εκπροσώπησης (Κοινοβούλιο, Περιφέρεια, Δήμοι). Επαναφορά καθεστώτος δωσιδικίας.
  • Να κατοχυρωθεί η ισοτιμία των αιρετών σε όλο το φάσμα της εκπροσώπησης (Κοινοβούλιο, Περιφέρεια, Δήμοι) και να επανέλθει το καθεστώς της δωσιδικίας και για τους αιρετούς της Αυτοδιοίκησης.
  • Τέλος, να καθιερωθεί η απλή αναλογική με ασφαλιστικές δικλείδες κυβερνησιμότητας και η ουσιαστική ενδοπεριφερειακή και ενδοδημοτική αποκέντρωση, με δημιουργία θεσμικού πλαισίου ενθάρρυνσης της συμμετοχής των πολιτών. Η άμεση εφαρμογή της απλής αναλογικής, αποτελεί μια πρόκληση εκδημοκρατισμού και αλλαγής κουλτούρας, στο σύνολο του πολιτικοδιοικητικού συστήματος και θα συμβάλει ουσιαστικά στον τερματισμό της αναπαραγωγής του αυταρχικού, πελατειακού κεντρικού πολιτικού συστήματος στο τοπικό επίπεδο, στην καλλιέργεια συναινέσεων και προγραμματικών συνθέσεων και ιδιαίτερα στην καταπολέμηση των υπερδιογκωμένων εγωισμών και των ?ιδιοκτησιακών? αντιλήψεων, που σήμερα σε μεγάλο βαθμό βιώνουμε και που τα social media υπερμεγενθύνουν, ευτελίζοντας τη δημόσια ζωή.

Η αναμονή συνολικής αλλαγής του θεσμικού πλαισίου, απλώς διατηρεί τις σημερινές στρεβλώσεις του δημαρχοκεντρικού μοντέλου (το 20% του πρώτου γύρου, εξασφαλίζει το 60% των εδρών στο δεύτερο).

Τέλος, πέρα από τις άμεσες θεσμικές παρεμβάσεις αυτό που απαιτείται πρώτα απ? όλα, είναι η αποσαφήνιση του ρόλου της αυτοδιοίκησης στο καταστατικό θεσμικό πλαίσιο της χώρας και η αντιστοίχιση του με τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Καθήκον μας λοιπόν ως σύνολο της Αυτοδιοίκησης (Α και Β βαθμού), η εκπόνηση ολοκληρωμένης πρότασης στη διαδικασία της συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση μέσα από ένα κοινό συνέδριο ΚΕΔΕ ? ΕΝΠΕ στο τέλος του 2018.

Παράλληλα οφείλουμε, στο πλαίσιο της συζήτησης με το Υπουργείο για την αλλαγή του Καλλικράτη, την κατάθεση αναλυτικών θέσεων και προτάσεων, για τη θεσμοθέτηση νέου καταστατικού χάρτη και νέου Δημοτικού Κώδικα. Διαπραγμάτευση με την Κυβέρνηση στη βάση αυτού του σχεδίου και έκτακτο θεματικό συνέδριο μετά την κατάθεση της κυβερνητικής πρότασης, για την διαμόρφωση της τελικής θέσης της Αυτοδιοίκησης απέναντι στην κυοφορούμενη αλλαγή.

Μεταρρύθμιση χωρίς αποσαφήνιση των σχέσεων κεντρικού, περιφερειακού, τοπικού, ελαχιστοποίηση της γραφειοκρατίας, δημοκρατικό προγραμματισμό, αποκέντρωση πόρων και εξουσιών, επαρκής στελέχωση των ΟΤΑ, εμβάθυνση της δημοκρατίας με απλή αναλογική και θέσπιση μορφών ουσιαστικής συμμετοχής των πολιτών, δεν έχει μέλλον ούτε νόημα.

Του Δημήτρη Μπίρμπα δημάρχου Αιγάλεω και επικεφαλής της παράταξης στο ΔΣ της ΚΕΔΕ «Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Πρωτοβουλία»

Το κοινωνικό μέρισμα και η υποκρισία της αντιπολίτευσης

ωωω6-1

Ο ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο του 2015 ζήτησε την εντολή να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, έχοντας ήδη υπογράψει μια επώδυνη συμφωνία, μια δανειακή σύμβαση που προέβλεπε συγκεκριμένη δημοσιονομική πολιτική.

Η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές, τηρώντας το ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο που επέβαλε η συμφωνία, άσκησε πολιτικές με σκοπό την ανόρθωση της χώρας και με το βλέμμα στραμμένο στους αδύναμους συμπολίτες μας. Έτσι από την πρώτη στιγμή εξοικονόμησε κονδύλια για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, επαναθεμελίωσε το κοινωνικό κράτος που είχε κυριολεκτικά καταρρεύσει, με νέους όρους, με διαφάνεια, χωρίς πελατειακές εξαρτήσεις και χωρίς τις παθογένειες του παρελθόντος. Προστάτευσε την πρώτη κατοικία και στήριξε το εθνικό σύστημα υγείας, ώστε να είναι σε θέση να καλύψει τους ασφαλισμένους και ανασφάλιστους συμπολίτες μας.

Οι οικονομικοί στόχοι ενός εκάστου έτους, της τριετούς δανειακής σύμβασης, ήταν σαφώς καθορισμένοι από τη συμφωνία με τους δανειστές και η παράβασή τους σήμαινε κυρώσεις για τη χώρα μας. Να θυμίσω ότι σχεδόν σύμπασα η αντιπολίτευση, που τώρα κάνει λόγο για υπερφορολόγηση, ψήφισε την δανειακή συμφωνία, χωρίς να την έχει αμφισβητήσει μέχρι σήμερα.

Καθορισμένος ήταν και ο τρόπος που θα επιτυγχάνονταν οι στόχοι που είχαν τεθεί, ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο θα συγκεντρώνονταν συγκεκριμένα έσοδα. Συγκεκριμένα ποσά από την φορολογία ακινήτων, συγκεκριμένα από την φορολογία εισοδήματος, από την έμμεση φορολογία κ.ά. Όσο κι αν προσπάθησαν οι αρμόδιοι Υπουργοί, να πείσουν τους δανειστές για λιγότερα μέτρα, επικαλούμενοι έσοδα από άλλες πηγές π.χ. από την πάταξη της φοροδιαφυγής, δεν τα κατάφεραν, γιατί ποτέ στο παρελθόν η υπόσχεση, που δόθηκε από προηγούμενες κυβερνήσεις, δεν τηρήθηκε.

Ωστόσο η πολιτική που ακολουθήθηκε από την παρούσα κυβέρνηση είχε ως αποτέλεσμα την υπεραπόδοση της οικονομίας.

Συγκεκριμένη νομοθέτηση, συντονισμένες αναπτυξιακές δράσεις, ο εξορθολογισμός των ΕΣΠΑ και η κοινωφελής εργασία, μείωσαν την ανεργία κατά επτά ποσοστιαίες μονάδες. Οι περίπου 350.000 θέσεις εργασίας που αντιστοιχούν στο ποσοστό αυτό, συνέβαλλαν στην ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων, στην αύξηση της κατανάλωσης, και γενικά στην ανάκαμψη της οικονομίας. Ομοίως στην υπεραπόδοση των εσόδων συνέβαλε η εξισορρόπηση του ασφαλιστικού συστήματος, η πάταξη της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής και της εισφοροδιαφυγής, με την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, που κυριολεκτικά είχαν αποδιοργανωθεί και απαξιωθεί. Μόνο από την εθελούσια αποκάλυψη εισοδημάτων έχουν βεβαιωθεί 448 εκ. ευρώ, από τα οποία τα μισά έχουν ήδη εισπραχθεί 250 εκ., ενώ από την πάταξη του λαθρεμπορίου έχουν εισπραχθεί 320 εκ. ευρώ. Όλα τα παραπάνω προκάλεσαν την υπεραπόδοση των εσόδων του έτους 2017 και επέτρεψαν τη διανομή κοινωνικού μερίσματος, το οποίο ουδεμία σχέση έχει, με το μέρισμα που δόθηκε το 2014 από την κυβέρνηση Σαμαρά. Τότε μοιράστηκε το ποσό των 450 εκ. ευρώ, ενώ το πλεόνασμα του ίδιου έτους ήταν 78 εκ. ευρώ.

Το ποσό που διανέμεται φέτος ανέρχεται στο ποσό των 1.4 δις ευρώ, η δε διανομή γίνεται με καλύτερο σχεδιασμό σε σχέση με την περυσινή χρονιά, ώστε να το πάρουν εκείνοι που πραγματικά το έχουν ανάγκη.

Ένα μέρος του κοινωνικού μερίσματος θα είναι ένα εφ’ άπαξ ποσό, που θα είναι ακατάσχετο και αφορολόγητο και θα δοθεί στοχευόμενα με οικονομικά, οικογενειακά και περιουσιακά κριτήρια σε περίπου 1.000.000 νοικοκυριά, δηλ. σε πάνω από 4 εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Επιπλέον, ειδικά στους συνταξιούχους όλων των κατηγοριών θα επιστραφούν 315.000.000 ευρώ, που είναι κρατήσεις υγειονομικής περίθαλψης που είχαν υπολογισθεί στο μικτό, ακαθάριστο, ποσό που λάμβαναν οι συνταξιούχοι, χωρίς να υπολογίζονται οι μειώσεις που είχαν υποστεί από τις εφαρμογές των Μνημονίων. Με τον νόμο4387/2016 οι κρατήσεις πλέον υπολογίζονται επί του πραγματικού καταβαλλόμενου ποσού της κύριας σύνταξης, ενώ με το συγκεκριμένο μέτρο αποκαθίσταται η αδικία για τα χρόνια από το 2012 έως 2016.

Τέλος, αλλά όχι τελευταίο από πλευράς σπουδαιότητας, 360 εκατομμύρια ευρώ θα δοθούν στη ΔΕΗ για μείωση σε όλους, των επιβαρύνσεων των Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας (ΥΚΩ) στα τιμολόγια της ΔΕΗ, με προτεραιότητα στην περαιτέρω μείωση των τιμολογίων των εισοδηματικά αδύναμων συμπολιτών μας. Ουσιαστικά, τα τιμολόγια της ΔΕΗ θα έπρεπε να αυξηθούν από 7 έως 10% για να καλύψουν το έλλειμμα που μας κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και δημιουργήθηκαν ως έλλειμμα των ετών 2012, 2013 και 2014, σύνολο ελλείμματος ΥΚΩ από το κράτος προς τη ΔΕΗ 393 εκατομμύρια ευρώ. Τα έτη, 2015 και 2016, υπήρξε θετικό ισοζύγιο 33 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ το έλλειμμα των 360 εκατομμυρίων ευρώ έρχεται να καλύψει σήμερα η κυβέρνηση. Επιπλέον, με την κατάργηση των κλιμακίων στις χρεώσεις της ΔΕΗ, όλοι οι καταναλωτές θα διαπιστώσουν ότι θα λάβουν μειωμένα τιμολόγια από τη ΔΕΗ και οι ΥΚΩ σταδιακά θα αποκλιμακώνονται στα επόμενα χρόνια.

Η εξασφάλιση της θετικής πορείας των οικονομικών της χώρας, που αποτελεί τον πρώτο στόχο αυτής της κυβέρνησης, θα επιτρέψει σταδιακά την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και τη θέσπιση μονιμότερων μέτρων που θα ανακουφίζουν την κοινωνία.

Παναγιώτα Κοζομπόλη

Βουλευτής Μεσσηνίας, ΣΥΡΙΖΑ

Αρχαία Μεσσήνη, το δόρυ της Μεσσηνίας που πρέπει να σηκώσουμε!

γκου

Η πόλη των αγαλμάτων, η πόλη που συγκινεί όλους τους επισκέπτες της, η πόλη που ανήκει σε όλους, η πόλη που θυμίζει ποίοι είμαστε αλλά και πως πρέπει να πορευθούμε.
Ας δούμε το θέμα όμως καθαρά τεχνοκρατικά. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι είναι το στολίδι της Μεσσηνίας και η ναυαρχίδα ανάπτυξης του τόπου μας. Πρέπει να γίνουν άμεσα ενέργειες για την προβολή του χώρου αλλά παράλληλα να γίνει και ένα ‘’Master Plan’’ για το ποιες παρεμβάσεις σε έργα υποδομής πρέπει να γίνουν. Πρέπει άμεσα να βελτιωθεί η προσβασιμότητα στο σημείο αλλά και να γίνει ο σχεδιασμός για το πως θα εκμεταλλευτούμε καθαρά επιχειρηματικά την επισκεψιμότητα στην περιοχή. Πρέπει να ενταχθεί η περιοχή σε ειδικό αναπτυξιακό πρόγραμμα με επιδότηση επιχειρηματικών σχεδίων στην διαμονή και στην εστίαση.

Προτείνω άμεσα να γίνει μελέτη οικονομικής αποτίμησης του αρχαιολογικού χώρου. Η οικονομική αποτίμηση αρχαίων μνημείων με βάση τεχνικές που αντλούνται από το πεδίο της οικονομικής του περιβάλλοντος μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες που διευκολύνουν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και τη χάραξη πολιτικών στο πεδίο του πολιτισμού. Οι ενέργειες αυτές θα πρέπει να γίνονται πριν από οποιαδήποτε δημόσια δαπάνη για υποδομές που πρέπει να υλοποιηθούν έτσι ώστε, να έχουμε την δυνατότητα σύγκρισης κόστους οφέλους.

Απόστολος Γκούνης, Οικονομολόγος, Περιφερειακός Σύμβουλος

Η Ευρωπαϊκή Διπλωματία της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου

ωωω1

Η αραβική εισβολή στις αρχές του 1825 στην Πελοπόννησο οδήγησε την Ελληνική Επανάσταση στα πρόθυρα της καταστροφής, ενώ το αιγυπτιακό προγεφύρωμα στην ευρωπαϊκή ήπειρο ξαναζωντάνεψε τον ισλαμικό κίνδυνο. Εμπρός σε αυτή την απειλή η Αγγλία και η Γαλλία προχωρούν σε συνεργασία με τη Ρωσία που θα εξελιχθεί σε «Συμμαχία», υπαγορευόμενη ουσιαστικά από στρατηγικής σημασίας εθνικά συμφέροντα. Οι δύο δυτικές δυνάμεις επιδίωκαν να παρεμποδίσουν κάθοδο του τσάρου στα Στενά και να διασφαλίσουν την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αποτελούσε φυσικό ανάχωμα κατά του ρωσικού κινδύνου. Η Ρωσία με την σειρά της, μέσω αυτής τη συμμαχίας επιδίωκε να προλάβει την ενδυνάμωση της Τουρκίας και να ενισχύσει τις διεκδικήσεις της στη Βαλκανική χερσόνησο.

Η αρχική προσέγγιση Αγγλίας και Ρωσίας σε σχέση με το ελληνικό ζήτημα θα καταλήξει στο πρωτόκολλο της Πετρούπολης στις 4 Απριλίου 1826, που στόχο είχε την εκδίωξη του αραβικού εκστρατευτικού σώματος από το Μοριά, ενώ οι Άγγλοι υιοθέτησαν το ρωσικό σχέδιο του 1823 για ρύθμιση του ελληνικού προβλήματος με την επιβολή καθεστώτος υποτέλειας. Σε περίπτωση αντιδράσεων της Πύλης το σχέδιο προέβλεπε παρεμβατικά μέτρα για ειρήνευση στην Ελλάδα, αποφεύγοντας όμως ένοπλη σύγκρουση με την Τουρκία. Το νέο αυτό διπλωματικό πλαίσιο ισορροπιών μεταξύ Αγγλίας και Ρωσίας θα οδηγήσει στη συνθήκη του Λονδίνου στις 6 Ιουλίου 1827 μεταξύ της Αγγλίας, της Ρωσίας και της Γαλλίας. Η συνθήκη αυτή προέβλεπε ισχυρή, αν όχι ένοπλη, μεσολάβηση των τριών δυνάμεων στο ελληνικό πρόβλημα για την κατάπαυση του πυρός και την επιβολή ανακωχής ανάμεσα στα δύο εμπλεκόμενα μέρη. Αξίζει να σημειώσουμε, ότι, μέχρι τις αρχές του 1825, η Αγγλία αντιτιθόταν σθεναρά κάθε προσπάθεια πίεσης προς την Τουρκία για την αναστολή εχθροπραξιών με τους Έλληνες. Διαπιστώνοντας, όμως, ότι, η εκστρατεία των Αιγυπτίων απειλούσε τα συμφέροντα τους στη Βαλκανική Χερσόνησο και την Ανατολική Μεσόγειο, επιδίωξαν να συμμαχήσουν με τους Ρώσους για κοινή αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος.

Όμως, αμέσως μετά την υπογραφή του πρωτοκόλλου της Πετρούπολης, ο τσάρος Νικόλαος απηύθυνε τελεσίγραφο στην Πύλη, αξιώνοντας τη διασφάλιση των ρωσικών συμφερόντων στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Ο σουλτάνος για να αποφύγει πολεμική εμπλοκή στο Βορρά υπέκυψε και ακολούθησαν ρωσοτουρκικές διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στη συνθήκη του Άκερμαν. Ωστόσο, υπογράφοντας ο τσάρος το πρωτόκολλο για μια Ελλάδα φόρου υποτελή στην Πύλη νομιμοποιούσε την πρωτοκαθεδρία της Αγγλίας στη ρύθμιση των ελληνικών υποθέσεων. Έτσι, ο Βρετανός πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη προβάλει το ειρηνευτικό σχέδιο της συνθήκης του Λονδίνου στην Πύλη, υποστηρίζοντας ότι η άμεση ρύθμιση του ελληνικού προβλήματος εξυπηρετεί τόσο τα τουρκικά όσο και τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Όμως ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών απέρριψε την πρόταση και την αιτιολογία και μέσα από μια ανένδοτη στάση δεν άφηνε περιθώρια συνδιαλλαγής με την ευρωπαϊκή τριανδρία. Αξίζει να σημειώσουμε, ότι, η Γαλλία που μέχρι εκείνη τη στιγμή ακολουθούσε παραπλανητική πολιτική, καθώς διατηρούσε εγκάρδιες σχέσεις με τους Τούρκους και βοηθούσε με διάφορους τρόπους τον σατράπη της Αιγύπτου, αναγκάστηκε να αναπροσαρμόσει τη στάση της.

Ο οθωμανικός κίνδυνος που άρχισε να διαγράφεται, καθώς ο σουλτάνος Μαχμούτ είχε θέσει σε εφαρμογή ένα γιγαντιαίο σχέδιο εκσυγχρονισμού των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, μέσα από την ανασυγκρότηση και τον εξευρωπαϊσμό του στρατού του, που θα μπορούσε να καταστήσει την Τουρκία μεγάλη δύναμη σε μικρό χρονικό διάστημα, οδήγησε τις τρείς ευρωπαϊκές χώρες στην ανάληψη κοινής δράσης. Έτσι, μέσα σε αυτό το διπλωματικό πλαίσιο συμφερόντων, η διαφαινόμενη αναγέννηση του ισλαμικού κινδύνου καλλιέργησε την προσέγγιση των τριών Δυνάμεων. Η κάθε μια για δικούς της εξολοκλήρου διαφορετικούς λόγους θεώρησε ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα υπονόμευαν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στην Ανατολή και έτσι το ελληνικό πρόβλημα γινόταν αντικείμενο ρεαλιστικών υπολογισμών και ρυθμίσεων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το μεγάλο χάσμα που χώριζε Αγγλία και Γαλλία ξαφνικά γεφυρώθηκε μέσα από μια απροσδόκητη συνεννόηση και σύμπνοια, που έφθασε σε σημείο ο Γάλλος μονάρχης Κάρολος Ι΄ να θέση την γαλλική ναυτική μοίρα υπό την διοίκηση Άγγλου ναυάρχου, αν αποφασιζόταν κοινή επιχείρηση για παρέμβαση των στόλων μεταξύ των εμπολέμων. Πώς όμως μπορεί να εξηγηθεί μια τέτοια ξαφνική μεταστροφή! Είναι γεγονός ότι οι Γάλλοι αιφνιδιάστηκαν από την αγγλορωσική προσέγγιση και λίγες μέρες μετά την υπογραφή του πρωτοκόλλου η γαλλική κυβέρνηση κάλεσε τον πασά της Αιγύπτου να επιδιώξει μυστική συμφωνία με τους Έλληνες και να αποσύρει το ταχύτερο τις δυνάμεις του από τον Μοριά. Τις ίδιες συμβουλές έδινε στον προστατευόμενο της Γαλλίας και ο ναύαρχος de Rigny διοικητής της γαλλικής μοίρας στην Ανατολική Μεσόγειο, που κάθε τόσο έσπευδε στην Αλεξάνδρεια, όχι φυσικά με φιλελληνικούς σκοπούς. Βέβαια ο γάλλος ναύαρχος δεν έκρυβε από τον σατράπη της Αιγύπτου ότι θα μπορούσε να υπάρξει και βίαιη μεσολάβηση για ειρήνευση στην Ελλάδα και πρόσθετε με θαυμαστή υποκρισία για να δικαιολογήσει την απροσδόκητη μεταστροφή της γαλλικής πολιτικής: “Η γαλλική κυβέρνηση, αν προχωρήσει σε αυτή την κίνηση, θα έχει το πλεονέκτημα να μην αφήσει πια τον Μεχμέτ Αλή να εξαντληθεί σε ένα πόλεμο όπου είχε αναλάβει όλο το βάρος χωρίς κανένα όφελος”. Όμως, οι Άγγλοι δεν παρασύρθηκαν από τους παγιδευτικούς εξακοντισμούς των Γάλλων, καθώς μια συνδυασμένη επιθετική ενέργεια θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και άκρως επικίνδυνη κρίση στις σχέσεις των «Συμμάχων» σε πιθανό διαμελισμό της. Το κοινό συμφέρον της Αγγλίας και της Γαλλίας επέβαλλε να μην εξασθενήσει η Τουρκία, ώστε να αποτελεί φυσικό αντιρωσικό φράγμα. Έτσι, η λύση του ελληνικού προβλήματος έπρεπε να γίνει με τυπικά παρεμβατικά μέτρα, ακόμα και με άσκηση βίας, αλλά χωρίς αυτά τα μέτρα να εκτραπούν σε σύγκρουση.

Έτσι, ενώ αρχίζουν οι προετοιμασίες για την εφαρμογή του σχεδίου, οι Άγγλοι επιχειρούν ένα επιδέξιο διπλωματικό ελιγμό, με στόχο αυτή τη φορά τον σατράπη της Αιγύπτου. Γνωρίζοντας ότι Μεχμέτ Αλή αντιμετώπιζε σοβαρή οικονομική κρίση, εξαιτίας των μεγάλων δαπανών της εκστρατείας στο Μοριά, θα προσπαθήσουν να τον αποσπάσουν από τον σουλτάνο. Αν το κατόρθωναν, η καταναγκαστική επέμβαση των τριών στόλων θα ήταν περιττή και η Πύλη, ανίσχυρη να συντρίψει με δικές της δυνάμεις την Ελληνική Επανάσταση, θα υποχρεωνόταν να ενδώσει και να υιοθετήσει την πρόταση για αυτονομία των Ελλήνων. Παράλληλα, θα περιοριζόταν η γαλλική επιρροή στην Αίγυπτο και θα ανοίγονταν προοπτικές για βρετανικές διεισδύσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Άγγλος πρεσβευτής Stratford Canning έγραφε στις 4 Ιουνίου 1826: “Δεν θα ήταν δυνατόν να εντάξουμε και τον αντιβασιλέα της Αιγύπτου στην υπόθεση των μεσολαβητικών ενεργειών… δίνοντας του ελπίδες για το πασαλίκι της Συρίας και βοήθεια για τη ναυπήγηση καραβιών?”. Σε αυτή την κρίσιμη φάση των δυσχερειών του σατράπη της Αιγύπτου και ενώ ο Ιμπραήμ έχει περιπέσει σε αδράνεια στο Μοριά, προβάλει στο προσκήνιο η Αυστρία. Τον Οκτώβριο του 1826 φθάνει στο Κάϊρο ο διπλωμάτης Anton Prokesch von Osten, απεσταλμένος του Μέττερνιχ, επιχειρώντας να παρακινήσει τον Μεχμέτ Αλή στη συνέχιση με μεγαλύτερη δραστηριότητα του πολέμου κατά των Ελλήνων. Στην έκθεση που υπέβαλε στον Μέτερνιχ ο Αυστριακός διπλωμάτης σχετικά με την αποστολή του στην Αίγυπτο δηλώνει ότι ο σατράπης της Αιγύπτου δεν είναι πια σε θέση να προσφέρει σοβαρή βοήθεια στην Πύλη για λόγους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς, καθώς τα οικονομικά του έχουν επιδεινωθεί δραματικά και επιθυμεί να εγκαταλείψει με εύσχημο τρόπο τον πόλεμο κατά των Ελλήνων.

Ύστερα από την συνθήκη του Λονδίνου (6 Ιουλίου 1827) και την αδιάλλακτη αντίδραση των Τούρκων, οι τρείς συμμαχικές δυνάμεις προχώρησαν στην εφαρμογή της συνθήκης. Έτσι, ζήτησαν από τους αρχηγούς των ναυτικών μοιρών της Μεσογείου να επιβάλουν ανακωχή μεταξύ των εμπολέμων πλευρών, ακόμη και με καταναγκαστικά μέτρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε οι πρωτοβουλίες αυτές να εξελιχθούν σε σύγκρουση με την Τουρκία. Παράλληλα, για τους αναγκαίους χειρισμούς, είχαν εξουσιοδοτηθεί οι πρεσβευτές των τριών Δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη, που βρίσκονταν σε κάποια επικοινωνία με τους στόλους και μπορούσαν να παρακολουθήσουν σε κάποιο βαθμό τις εξελίξεις. Όμως, το ερώτημα παρέμεινε αναπάντητο στη σκέψη των ναυάρχων. Πώς θα πραγματοποιούνταν η παρέμβαση των συμμαχικών στόλων ανάμεσα στους εμπόλεμους χωρίς να εκτραπεί σε ένοπλη σύγκρουση; Τη σύγχυση αυτή αποκαλύπτει ένα επεξηγηματικό έγγραφο του Άγγλου πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη Stratford Canning για τις επιβαλλόμενες ενέργειες των συμμαχικών στόλων απένταντι στους Τουρκοαιγυπτίους: «Χωρίς αμφιβολία πρέπει να κρατηθείτε ουδέτεροι. Ούτε με τον ένα ούτε με τον άλλο από τους εμπόλεμους. Πρέπει να παρεμβάλετε τις δυνάμεις σας ανάμεσα τους και να επιβάλετε ειρήνη με την τρόμπα μαρίνα, αν είναι δυνατόν, με τα κανόνια αν δεν υπάρχει άλλη λύση». Εκείνες τις μέρες έγινε και η μυστική αποστολή του Άγγλου Craddock στην Αλεξάνδρεια με σκοπό να αποτραπεί η εκστρατεία του αιγυπτιακού στόλου στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της από την Αγγλία. Αν πετύχαινε το αγγλικό σχέδιο θα υπερφαλαγγιζόταν η Γαλλία και η ισορροπία στην περιοχή θα ανατρεπόταν εις βάρος της, όμως ο Άγγλος απεσταλμένος έφθασε αργά καθώς ο στόλος είχε κιόλας αποπλεύσει.

Παράλληλα, οι τρείς πρεσβευτές έδωσαν εντολή στους ναυάρχους να αξιώσουν από τους Τουρκοαιγυπτίους αποχή από κάθε ναυτική εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων, προειδοποιώντας πως αλλιώς θα αντιμετωπίσουν πολεμική αναμέτρηση. Είναι φανερό πως οι οδηγίες των Δυνάμεων δεν μπορούσαν να καλύψουν όλα τα ενδεχόμενα και οι ναύαρχοι θα έπρεπε να ενεργήσουν με δική τους ευθύνη, καθώς οι συνθήκες επικοινωνίας της εποχής δεν επέτρεπαν άμεση επαφή με τους πρεσβευτές για συνεννοήσεις και νέες εντολές. Έτσι, για να παρεμποδίσουν ναυτικές εκστρατείες του τουρκοαιγυπτιακού στόλου, που βρισκόταν στο Ναβαρίνο, θα έπρεπε να προχωρήσουν στον αποκλεισμό του λιμανιού του. Όμως, ήταν ήδη Οκτώβριος, πλησίαζε ο Χειμώνας και ήταν δύσκολο να κρατηθούν τα πολεμικά νυχθημερόν στο πέλαγος για δραστικό κλοιό που θα ματαίωνε οποιαδήποτε απόπειρα εξόδου από την ναυτική βάση του Ναβαρίνου. Έτσι, αποφασίστηκε μια επιβλητική είσοδο στο λιμάνι του Ναβαρίνου με στόχο την ακινητοποίηση του τουρκοαιγυπτιακού στόλου. Η είσοδο στον όρμο πραγματοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1827 και η σύγκρουση που ακολούθησε υπήρξε απρογραμμάτιστη και απροσδόκητη και άσχετα με τις επιπτώσεις της ναυμαχίας στην ελληνική υπόθεση, υπαγορεύθηκε από τα συμφέροντα των τριών Δυνάμεων που έτυχε να ταυτισθούν, για διαφορετικούς λόγους, στη δεδομένη ιστορική συγκυρία.

Έτσι, η ναυμαχία του Ναβαρίνου αποτέλεσε επακόλουθο της ακαμψίας που επέδειξε η τουρκική διπλωματία, καθώς για την Πύλη αποτελούσε διαχρονικά ζήτημα αρχής να υποχωρεί και να συμβιβάζεται μόνο με την άσκηση βίας. Χωρίς την αδιαλλαξία του σουλτάνου οι επαναστατημένες περιοχές του ελληνικού χώρου θα αποκτούσαν απλή αυτονομία, με ηγεμόνα υποτελή στην Πύλη. Άλλωστε, το είχε ζητήσει και η ίδια η ελληνική ηγεσία, υιοθετώντας το σχέδιο του Canning, από τα τέλη του 1825. Είναι γεγονός ότι «λιποψύχησε» η ελληνική ηγεσία εξαιτίας των σαρωτικών επιτυχιών των αιγυπτιακών τακτικών στρατευμάτων, ενώ υπήρξε διάσταση ανάμεσα στη βούληση της ηγεσίας και του λαού. Η αντίσταση του ελληνικού λαού δύο περίπου χρόνια ακόμα, ως την ναυμαχία του Ναβαρίνου, επιβεβαιώνει αυτή τη διάσταση. Αυτή την αντίθεση, το αποδείλιασμα της ηγεσίας και το υψηλό αγωνιστικό φρόνημα του λαού επισημαίνει ο Γάλλος εθελοντής Fr. Schack που βρισκόταν στην Ελλάδα από την Άνοιξη του 1826, καθώς γράφει στο χρονικό του: «Πότε το σύνθημα “θνήσκειν περί πατρίδος” δεν ήταν τόσο βαθιά ριζωμένο στις ψυχές. Η επανάσταση έχει πολύ προχωρήσει, έλεγαν οι Έλληνες, κι΄είναι αδύνατο να σταματήσει… Θέλουμε πλήρη ελευθερία για την πατρίδα μας ή να θαφτούμε κάτω από τα ερείπιά της…».

Είναι γεγονός ότι τη στιγμή της γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Τουρκοαιγυπτίους κανείς δεν ενδιαφερόταν ουσιαστικά για την τύχη τους, καθώς είναι χαρακτηριστική η αδιαφορία που επέδειξαν οι τρείς ναύαρχοι μετά την ναυμαχία. Αυτή η αδιαφορία επέτρεψε στον Ιμπραήμ να φορτώσει στα καράβια και να μεταφέρει στην Αίγυπτο ανενόχλητος πολλές χιλιάδες σκλαβωμένους Έλληνες. Την επονείδιστη ατή διαγωγή, κυνική και απάνθρωπη, καταγράφει και ο Άγγλος Thomas Gordon: «Ο σερ Edward Codrington αρνήθηκε κάθε ενέργεια, μάταια αναμένοντας οδηγίες από το Λονδίνο. Ο Γάλλος στόλαρχος περιορίσθηκε στην επιτήρηση του Αιγαίου και οι Ρώσοι τεμπέλιαζαν στη Μάλτα. Αυτή η αδράνεια των συμμάχων ευνόησε τον Ιμπραήμ, που αφού εξασφάλισε από τα Επτάνησα όλα τα αναγκάια εφόδια για τα στρατεύματα του, έστειλε στην Αίγυπτο τα λείψανα του στόλου γεμάτα με αναπήρους και με Έλληνες αιχμαλώτους. Στις 27 Δεκεμβρίου 1827 τέσσερις φρεγάτες, οχτώ βρίκια, τέσσερα κότερα και πολλά μεταγωγικά άραξαν στην Αλεξάνδρεια και αποβίβασαν 4.000 ακρωτηριασμένους Άραβες και 5.000 Έλληνες σκλάβους και των δύο φύλων».

Το ότι η επέμβαση των τριών στόλων δεν αποτελούσε φιλελληνική εκδήλωση αλλά ενέργεια που απέβλεπε στην προστασία των συμφερόντων των ευρωπαϊκών Δυνάμεων προκύπτει επίσης από τα δύο σχέδια τριμερούς συνθήκης και το τελικό κείμενο. «Οι συμμαχικές Δυνάμεις, πιεζόμενες από πολύν καιρό από την ανάγκη να επιβάλουν τον τερματισμό του πολέμου που ξέσπασε στην Ανατολή και τόσα δεινά προκαλεί στα συμφέροντα τους …» Στο δεύτερο σχέδιο αναφέρεται ότι ο πόλεμος στην Ανατολή δημιουργεί «καθημερινά νέα εμπόδια στο εμπόριο των ευρωπαϊκών κρατών και δίνει αφορμή σε πειρατείες, που όχι μόνο εκθέτουν τους υπηκόους σε σημαντικές ζημιές αλλά και επιβάλλουν μέτρα δαπανηρά για επαγρύπνηση και καταστολή». Τέλος, ίσως αξίζει να σημειώσουμε, ότι,, εάν και στη σφαίρα της διπλωματίας δεν υπάρχουν μόνιμοι σύμμαχοι αλλά μόνιμα συμφέροντα, οι τρείς συμμαχικές Δυνάμεις χαρακτηρίσθηκαν από τους Έλληνες Προστάτιδες και Ευεργέτιδες.

Δημοσθένης Κορδός

Υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτισμικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΠΑΝΩ